چه قدر سخته محتاج آغوش یه نفر باشی…
چه قدر سخته شبا با گریه بخوابی…
گریه برای کسی که عاشقشی…کسی که بدون این که بدونی چرا دائم فکر از دست دادنش رو میکنی…
وقتی شبا با خدا صحبت می کنی ازش می خوای بذاره راحت گریه کنی…
وقتی نگاش میکنی ناخودآگاه بغض میکنی…
شبا بدون صدا اشک میریزی که مبادا از صدای گریه هات بیدار بشه…
می ترسی صدای گریه هات رو بشنوه و بپرسه چرا گریه میکنی؟؟

اونوقت می خوای چی جوابشو بدی؟؟؟بگی به خاطر تو گریه میکنم؟؟؟
آغوشش برات بوی خدا رو میده…وقتی می بوسیش انگار داری خدا رو می بوسی….
آره…واست کل زندگیته…اون مادرته…تو دنیا اونو با هیچی عوض نمی کنی…
آره دوستش داری ولی یه وقتایی اونقدر باهاش بد حرف می زنی که قلبش ترک بر می داره اما باز هم وقتی بهش می گی ببخشید ترک قلبشو فراموش می کنه و بهت لبخند می زنه…
آخه چجوری می شه قلب ترک خورده رو فراموش کرد؟؟؟
دنبا هر جوری که تونسته رنجوندتش…یکی نیست به دنیا بگه هی……با عروسکات درست رفتار کن…اونا احساس دارن…آدمن…اونی که دم به دم داری می رنجونیش مادرمه…کل زندگیمه…باهاش خوب رفتار کن لعنتی اما کیه که این حرفا رو بشنوه و بفهمه….
بوی تنشو با هیچ عطری تو دنیا عوض نمی کنی…..
اما با همه ی این ها یه روزی می رسه که دیگه پیشت نیست…روزی که خیلیا فکر می کنن خدا می خواد عذابشون بده…روزی که انگار آغوش خدا رو از دست دادی…کفر نمیگم خدایا…..اما….
بخوای یا نخوای بالاخره اون روز می رسه………..